Það bylur hátt í tómri tunnu. Þau orð má hafa um viðtal Fréttablaðsins í morgun við Steingrím J. Sigfússon, fjármálaráðherra. Af hverju ætli þetta viðtal hafi verið tekið á þessum tíma? Til að draga úr áhrifum fréttanna um ótrúlega mikinn halla á ríkissjóði á árinu 2010?
Steingrímur J. segir:
„Mér finnst ég heyra það úti á meðal almennings að brúnin sé að léttast á fólki og menn eru að sjá að þetta er að lagast. Þá tommar ekki einhver svartagalls- og niðurrifsáróður endalaust, í einhverjum miðlum, sem eru minna og minna lesnir hvort eð er.
Það er alltaf veruleikinn sem smátt og smátt tekur völdin í sínar hendur. Hins vegar hefði maður gjarnan viljað sjá meiri glaðbeitni í umræðunum, því að þrátt fyrir allt gengur nú prýðilega á ýmsum sviðum.“
Ósköp er ömurlegt að fylgjast með manni, sem hefur ekki lengur neitt að segja og ekkert fram að færa nema gamlar lummur.
Þannig er komið fyrir Steingrími J. Sigfússyni. Veruleikinn er að sækja hann heim.
Og sá veruleiki er því miður ekki sá, að brúnin sé að léttast á fólki.
Því miður.
ESB-aðlögun: Virka peningarnir?
Eitt af því sem fylgdi umsókn Íslands um aðlögun að ESB, var að hér mætti ástunda flest það sem mögulegt væri til að auka stuðning við aðild. Athyglisvert er að íslensk stjórnvöld óskuðu sérstaklega eftir aðstoð við að sannfæra landsbúa um ágæti aðildar. Sem segir að stjórnvöld höfðu ekki trú á að þau „tækifæri“ sem fælust í aðild dygðu til að sannfæra landsmenn.
Ólundarlegir fráfarandi ráðherrar
Óskaplega voru það ólundarlegir fráfarandi ráðherrar, Jóhanna Sigurðardóttir, Steingrímur J. Sigfússon og Ögmundur Jónasson, sem Ríkisútvarpið talaði við á Bessastöðum í hádeginu í dag. Þeir þola bersýnilega illa, að þjóðin sagði þeim upp störfum seinni hluta aprílmánaðar. Ef þetta verður tón...
Nú þarf að moka flórinn, sem aðildarumsóknin skilur eftir
Forsvarsmenn Evrópusambandsins taka breyttri stefnu hér á Íslandi gagnvart aðild með ró eins og við var að búast. Enda hvað annað eiga þeir að gera? Það er að sjálfsögðu ekki tilgangur nýrrar rikisstjórnar að efna til óvildar við nágrannaríki okkar og viðskiptavini í Evrópu. Heldur einfaldlega að stöðva ferli, sem enginn raunverulegur stuðningur var við í íslenzku samfélagi.
Hver verða viðbrögð fráfarandi stjórnarflokka?-Hafa þeir allt á hornum sér?
Það verður forvitnilegt að fylgjast með því hvernig forystusveitir Samfylkingar og Vinstri grænna bregðast við stefnuyfirlýsingu nýrrar ríkisstjórnar. Ef að líkum lætur munu þeir hafa allt á hornum sér. Með því munu þeir ekki styrkja sjálfa sig heldur hina nýju stjórnarflokka. Fólkið í landinu vill að þeir fái tækifæri til að sýna að þeir geti staðið við stóru orðin.
Hin „strategíska“ spurning sem VG stendur frammi fyrir
Nú blasa endalokin við fyrstu hreinu og ómenguðu vinstri stjórn lýðveldistímans. Og vafalaust velta sumir ráðherranna því fyrir sér, þegar þeir yfirgefa ráðuneyti sínu öðru hvoru megin við næstu helgi, hvort þeir eigi einhvern tímann afturkvæmt. Það er kannski stærri spurning en stundum áður, þegar ráðherrar hafa yfirgefið ráðuneyti.