Aðjúnkt við HÍ: Er stjórnsýslan að mestu mönnuð af masókistum?

Kolbeinn Stefánsson er aðjúnkt við Félags- og mannvísindadeild Háskóla Íslands. Hann lærði bókmenntafræði til BA gráðu við Háskóla Íslands. Haustið 2003 hélt hann til Oxford þar sem hann tók meistaragráðu í félagsfræði og vinnur nú að doktorsritgerð í sömu fræðum við sama skóla, ef marka má vefsíðu hans. Hann hefur komið að verkefnum fyrir Eddu, öndvegissetur við Háskóla Íslands. Hann berst gegn frjálshyggju og þó sérstaklega nýfrjálshyggju. Þá er hann einnig andstæðingur Ögmundar Jónassonar innanríkisráðherra og Guðfríðar Lilju Grétarsdóttur eins og þessi færsla á vefsíðu hans frá 17. janúar sýnir:

Kolbeinn Stefánsson

„Á sínum tíma varð til sá misskilningur að órólega deildin svokallaða væru fulltrúar nýrra vinnubragða í stjórnmálum. Að þau væru róttæklingar sem berðust fyrir gagnsæi og nýja Íslandi og hvað það nú heitir allt. Nú hafa þau Ögmundur Jónasson og Guðfríður Lilja afhjúpað sig sem fulltrúa samtryggingakerfis stjórnmálastéttarinnar. Landsdómur skal blásinn af. Uppgjörinu við bankahrunið er frestað um ókomna tíð.“

Kolbeinn snýst enn harðar gegn Ögmundi eftir að ráðherrann gagnrýndi þá sem „ánetjast“ hefðu Evrópusambandinu með stöðugum ferðalögum til Brussel. Ögmundur vék að þeim í þingræðu 24. janúar eins og sagt er frá í Fréttablaðinu 25. janúar á þennan hátt:

„Ásmundur Einar Daðason, þingmaður Framsóknarflokksins, spurði innanríkisráðherra út í skoðun hans á styrkveitingum Evrópusambandsins. Ásmundur las upp úr gömlum greinum Ögmundar þar sem hann lýsti aðlögunarstyrkjum við “glerperlur og eldvatn til að glæða áhuga okkar á að sitja til borðs í Brussel„.

Ögmundur sagði, á þingi í gær, að þar sem verið væri að ræða um eldvatnið, hefði hann mestar áhyggjur af stofnanakerfinu. Hann spurði hvernig á því stæði að það væri algeng regla að þegar samningar væru bornir upp innan ESB væru verkalýðshreyfingin, atvinnurekendasamtök og stjórnsýsla hlynnt, en almenningur á móti.

“Það er vegna þess að það er búið að fara með flugvélafarma, viku eftir viku eftir viku, mánuð eftir mánuð eftir mánuð, út til Brussel þar sem menn halda til á kostnað ríkisins.

Þetta fólk ánetjast Evrópusambandinu og vill ólmt halda áfram og fá að fara í fleiri ferðir. Fleiri ferðir, fleiri hótelferðir, meiri dagpeninga. Það er þetta sem er að gerast. Það er þess vegna sem stofnanaveldið ánetjast Evrópusambandinu.““

Í tilefni af þessari frétt skrifar Kolbeinn Stefánsson á vefsíðu sína:

„Ég hef verið þeirrar “gæfu„ aðnjótandi að ferðast töluvert vegna vinnu minnar sem fræðimaður. Maður vaknar um miðja nótt til að taka rútu til Keflavíkur. Þar stendur maður í biðröðum, er gegnumlýstur og þukklaður, svo kúldrast maður í þrengslum á almennu farrými í einhverja klukkutíma. Þá taka við fleiri biðraðir, hangs, kannski meira káf frá ókunnugu fólki. Stundum er millilending sem felur í sér hangs og hádegismat á lélegum flugvallaveitingastöðum. Þreyttur og tættur þarf maður að koma sér þangað sem fundurinn eða ráðstefnan er haldin. Sjaldnast tími til að losa sig við farangur, hvað þá að fara í sturtu. Eftir langan dag kemst maður loksins á hótelið. Ég hef dvalið á allskonar hótelum, sumum þeirra dýrum og prýddum stjörnum. Ekkert þeirra hefur hinsvegar fyllt mig velsældartilfinningu. Hótel eru ópersónuleg, flest eru óhrein og almennt frekar leiðinlegar vistarverur. Kvöldinu er eytt í að heyra í fjölskyldunni (það erfiðasta við svona ferðir er fjarvera frá fjölskyldunni) og bíða eftir því að sofna á meðan maður horfir á bandarískar bíómyndir sem hafa verið talsettar á tungumáli sem maður skilur ekki. Svo vaknar maður morguninn eftir. Fleiri fundir eða meiri ráðstefnuseta. Alltaf með farangurinn í eftirdragi. Upp úr hádegi þvælist maður svo aftur út á flugvöll. Biðraðir, gegnumlýsingar, káf, þrengsl, flugvélamatur, biðraðir, flugvallarúta, kominn heim um miðnætti. Dagurinn eftir nýtist illa af því maður er örþreyttur og ögn lífsleiðari en maður var áður maður hélt á vit ævintýranna í útlöndum. Oftar en ekki þarf maður að fylla út allskonar eyðublöð (ESB elskar eyðublöð). Ekkert af þessu hefur orðið til þess að ég ánetjist ESB og raunar hefur þetta dregið umtalsvert úr áhuga mínum á alþjóðlegu samstarfi.

En embættismenn hafa sumsé slíkt gaman af þessu að þeir ánetjast Evópusambandinu. Þessi uppljóstrun ráðherrans vekur upp áleitna spurningu: Hvernig atvikaðist það að íslensk stjórnsýsla er að mestu mönnuð af masókistum?“

Þetta er ógnvekjandi lýsing og minnir helst á martröð. Vakna spurningar um hvort ekki beri að greiða þeim óþægindaálag sem taka þessi ferðalög að sér fyrir þjóðina í stað þess að hallmæla fólkinu á þann hátt sem Ögmundur Jónasson gerir. Það er ekki nema von að þeir sem taka þátt í fundum við þær aðstæður sem Kolbeinn lýsir hafi um annað að hugsa en rétta við lýðræðishallann á EES-samstarfinu með því að gera athugasemdir við tillögur sem fram eru lagðar á fundunum sem þeir sækja.

Ástæða er til að velta því fyrir sér hvers vegna fólk er að leggja þetta allt á sig ef hitt er síðan rétt sem fram kemur í nýlegri norskri skýrslu að það hafi engin áhrif í Brussel. Er ekki eitthvað bogið við þetta allt saman?

Bj. Bj.