Ekki eftir neinu að bíða

Að óbreyttu verða þáttaskil í umræðum um Ísland og Evrópusambandið í þessum mánuði. Taki Alþingi ekki ákvörðun um að draga umsókn Íslands um aðild til baka fyrir 17. júní n.k. má gera ráð fyrir að þann dag taki ráðherraráð ESB ákvörðun um að hefja viðræður um aðild. Þá fer í gang mikið vélaverk Evrópusambandsins, sem hefur það að markmiði að draga Ísland til sín og inn í sig. Þá verður öllu tjaldað til í því skyni að ná því marki og mikil áróðursherferð sett af stað undir því yfirskini að verið sé að upplýsa íslenzkan almenning um málefni ESB

Þegar hér er komið sögu er því ekki um annað að ræða fyrir andstæðinga aðildar Íslands að ESB en stilla saman strengi sína og efla samtök sín í milli til þess að berjast gegn aðild.

Nú þegar hefur verið unnið mikið undirbúningsverk á vegum Heimssýnar og ungt fólk hefur skipað sér saman í sveit undir merkjum Ísafoldar. Bændasamtökin hafa unnið mikið að því að safna saman upplýsingum sem varða þá hagsmuni, sem þau vinna fyrir. Hið sama má segja um samtök útgerðarmanna.

Innan stjórnmálaflokkanna eru línur nokkuð skýrar. Mikill meirihluti Sjálfstæðismanna er andvígur aðild að ESB og samþykktir síðasta landsfundar flokksins voru afgerandi. Hitt fer ekki á milli mála, að öflugur minnihluti er til staðar innan Sjálfstæðisflokksins, sem er hlynntur aðild. Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins er augljóslega forystumaður þess hóps.

Innan Vinstri Grænna er staðan svipuð. Meirihluti flokksmanna er áreiðanlega andvígur aðild en þó eru þeir til í þeim flokki, sem eru hlynntir aðild og sumir forystumanna flokksins leika augljóslega tveimur skjöldum.

Þótt Framsóknarflokkurinn hafi á flokksþingi snemma árs 2009 samþykkt aðildarumsókn með skilyrðum voru skilyrðin með þeim hætti að telja verður að flokkurinn sé andvígur aðild, þótt skiptar skoðanir séu í þeim herbúðum eins og annars staðar.

Samfylkingin er að sjálfsögðu forystuflokkur þeirra, sem vilja aðild, þótt einstaklinga megi finna í þeim röðum, sem eru andvígir aðild.

Svona er staðan. Nú er það hlutverk þeirra samtaka, sem orðið hafa til í kringum þessa baráttu að hefjast handa. Baráttuna gegn aðild Íslands að ESB þarf að heyja meðal almennings í landinu, til sjávar og til sveita. Hún þarf líka að fara fram á vettvangi stjórnmálaflokkanna, líka á vettvangi Samfylkingarinnar, þótt þar sé á brattann að sækja. Hún þarf að fara fram á vettvangi fjölmiðlanna. Hún þarf að felast í aðhaldi gagnvart embættismannahópnum í utanríkisráðuneytinu, sem segist vera faglegur en er að sjálfsögðu að vinna að aðild. Hún þarf að felast í aðhaldi gagnvart sendiráði ESB á Íslandi, sem mun ganga eins langt og það telur sér fært í áróðri fyrir aðild.

Nú er ekki lengur eftir neinu að bíða.