ESB-óheillaskref 17. júní, 2010

Ragnheiður Elín Árnadóttir, formaður þingflokks sjálfstæðismanna, lagði fyrir Össur Skarphéðinsson, utanríkisráðherra, á fundi utanríkismálanefndar alþingis 16. júní, að hann mæltist til þess við leiðtogaráð ESB, að málefni Íslands yrðu ekki á dagskrá fundar þess 17. júní 2010, þar sem þingmenn allra flokka hefðu flutt tillögu til þingsályktunar um, að ESB-aðildarumsókn Íslands yrði dregin til baka.

Ekkert hefur heyrst af viðbrögðum utanríkisráðherra. Hann hefur vafalaust endurtekið rulluna um, að hann sé ekki annað en tæki í höndum alþingis. Það hafi forritað sig á þann veg 16. júlí 2009, að sér bæri að sækja um aðild að ESB. Þeim fyrirmælum færi hann eftir, þar til að hann yrði endurræstur. Það væri ekki nóg, að slíkt væri á döfinni, það yrði á ýta á takkann.

Í Brussel átta menn sig á því, að hinn forritaði Össur Skarphéðinsson hafi með aðstoð Jóhönnu Sigurðardóttur lagst í bjölluat í höfuðborg Evrópu. Menn hlaupa þó til dyra og opna fyrir þeim, af því að forrit þeirra segir, að þannig beri að bregðast við sé einhver á ferð með ESB-aðildarumsókn.

Vandræðalegri og veikbyggðari aðildarumsókn hefur aldrei verið kynnt í Brussel. Henni hefur hins vegar verið kastað inn á braut, þar sem aðeins sá, sem ýtti henni úr vör, virðist geta stöðvað hana: Alþingi Íslendinga. Allir skynsamir utanríkisráðherrar hefðu þó brugðist við á annan veg en þann, sem Össur Skarphéðinsson gerði við tillögu Ragnheiðar Elínar Árnadóttur. Þeir hefðu gert hlé til að kanna stöðu sína. Brotlending aðildarmálsins verður á ábyrgð Össurar. Hann getur ekki skotið sér undan ábyrgðinni með þeim orðum, að hann hafi ekki fengið neina viðvörun.

Í Brussel vekur athygli, að enginn ráðherra frá Íslandi er þar á vettvangi, þegar leiðtogaráðið ræðir örlagarík málefni íslensku þjóðarinnar. Fjarveran verður enn meira áberandi, vegna þess að Jens Stoltenberg, forsætisráðherra Noregs, hitti forráðamenn ESB á fundi í Brussel 16. júní til að gæta hagsmuna þjóðar sinnar. Stoltenberg hló að blaðamönnum, þegar þeir spurðu, hvort Norðmenn hefðu áhuga á að taka upp evru.

Blaðamenn spurðu Stoltenberg um aðildarumsókn Íslands. Hann lýsti stöðu mála á Íslandi á raunsæjan hátt, þegar hann útilokaði ekki, að Íslendingar færu sömu leið og Norðmenn. Þeir höfnuðu ESB-aðild að loknum viðræðum. Nú væri mikill meirihluti Íslendinga á móti ESB-aðild.

Meirihluti Íslendinga á móti ESB-aðild hefur aldrei verið stærri nú. Ekki nóg með það. Tæplega 60% þjóðarinnar eru einnig á móti aðildarumsókninni. Loks hefur fólk séð í gegnum blekkinguna um „könnunarviðræður“. Ekkert slíkt hugtak er til í kokkabókum ESB. Annað hvort sækja þjóðir um aðild eða ekki. Ákveði leiðtogaráð ESB 17. júní 2010, að hafnar verði viðræður embættismanna ESB við Ísland, er enn eitt óheillaskrefið stigið á aðildarbrautinni.

Sjálfumgleði ESB-aðildarsinna birtist í leiðara Ólafs Þ. Stephensens í Fréttablaðinu 17. júní, þegar hælst er um yfir framgöngu Össurar Skarphéðinssonar í ESB-aðildarmálinu. Virðast því engin skynsamleg takmörk sett, hve langt málsvarar ESB-aðildar ganga í blekkingariðjunni í þágu málstaðar síns. Bæði hér á landi og í Brussel blöskrar mönnum, hvernig staðið er að tilrauninni til að troða Íslandi inn í Evrópusambandið.

Sé tekin nærtæk líking til að skýra, hvernig Össur og utanríkisráðuneytið stendur að ESB-málum Íslands, er einfaldast að nefna útrásartalið og lofsyrðin, sem forráðamenn íslenskra banka og fjármálafyrirtækja báru á sjálfa sig, þar til yfir lauk með alkunnum afleiðingum fyrir þjóðina. Þá eins og nú lék Fréttablaðið undir og hvatti eigendur sína og aðra til dáða.

Megi 17. júní 2010 verða íslensku þjóðinni hvatning til að rísa gegn blekkingarsmiðum um glæsta framtíð hennar innan ESB!