Steingrímur J. bukkar sig í Brussel

Steingrímur J. Sigfússon, sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra, hitti þrjá framkvæmdastjóra ESB á fundum í Brussel miðvikudaginn 25. janúar. Sótt var um aðild að ESB í júlí 2009. Ári síðar, 17. júní 2010, gaf leiðtogaráð ESB grænt ljós og heimilaði að viðræður hæfust. Skömmu síðar hélt Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra til Brussel og viðræðunum var ýtt úr vör með svonefndri rýnivinnu. Ári síðar sumarið 2011 var Össur enn í Brussel og sagði rýnivinnunni lokið nú hæfust hinar „eiginlegu samningaviðræður“. Var þá tekið til við að „opna og loka“ köflum um mál sem allir vissu fyrirfram að væru ágreiningslaus vegna aðildar Íslands að EES-samstarfinu. Þó var látið í veðri vaka að mikils virði væri að í Brussel viðurkenndu menn að Íslendingar byggju við réttarríki og lýðræðislega stjórnarhætti.

Í haust lögðu Össur Skarphéðinsson og Jóhanna Sigurðardóttir hart að flokksystkinum sínum í danska jafnaðarmannaflokknum að þau sæju til þess fyrri hluta þessa árs að allir kaflar í viðræðunum við Íslendinga yrðu opnaðir fyrir 1. júlí 2012 undir forsæti Dana innan ESB. Danir svöruðu á kurteisan hátt eins og við var að búast, þeir sögðust ætla að gera sitt besta. Ekkert loforð um dagsetningar var gefið enda hafa Danir nóg að gera við aðra brúarsmíði sem formennskuþjóð. Þeir eru að smíða brýr milli aðildarríkja ESB til að minnka líkur á enn meiri klofningi sambandsins. Við það björgunarstarf situr aðildarumsókn Íslands á hakanum.

Af því sem fram kemur í Morgunblaðinu um viðræður Steingríms J. í Brussel má ráða að þar á bæ vilji menn ekkert flýta sér í viðræðunum við Íslendinga. Brussel-valdið hefur sýnt á sér allt aðra hlið í því efni en samfylkingarfólkið vænti þegar Árni Páll Árnason boðaði fyrir kosningar í apríl 2009 að þjóðaratkvæðagreiðsla færi fram í ársbyrjun 2011, þá hefðu menn lokið öllum samningaviðræðum við ESB.

Steingrímur J. segir réttilega í viðtalinu við Morgunblaðið að í raun hafi ekki enn farið fram neinar viðræður á milli Íslendinga og ESB. Hann segir: „Ég held að það sé áhugi á […] að komast í hinar eiginlegu viðræður. Ég lagði auðvitað áherslu á það af okkar hálfu að við vildum sem fyrst fara að geta látið reyna á þetta í alvöruviðræðum og vonandi tekst það.“

Veikara getur orðalagið um stöðuna í viðræðunum ekki verið. Innan ESB er enginn áhugi á að flýta viðræðum við Íslendinga um sjávarútvegsmál. Afstaðan er að fyrst ljúki ESB við mótun nýrrar sjávarútvegsstefnu og síðan komi að því að Íslendingar samþykki að gangast undir hana á einhverjum aðlögunartíma.

Fréttnæmast í frásögninni af ferð Steingríms J. til Brussel er ekki að viðræður við ESB eru í raun ekki hafnar, þótt það stangist á við hástemmdar yfirlýsingar Össurar Skarphéðinssonar og viðræðumanna hans, heldur hitt að Steingrímur J. hefur engin samningsmarkmið á vörunum. Hann boðar ekki neina aðra stefnu af hálfu íslenskra stjórnvalda en að ekki megi blanda hinni óleystu makríldeilu inn í aðildarviðræðurnar.

Steingrímur J. var andvígur samvinnu við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn áður en hann varð fjármálaráðherra en taldi sér samstarfið til ágætis eftir að hann varð ráðherra. Steingrímur J. var andvígur samningum um Icesave áður en hann varð fjármálaráðherra en samdi þrisvar sinnum árangurslaust um málið. Steingrímur J. var andvígur aðild að ESB áður en hann varð ráðherra en samþykkti umsókn um aðild eftir að hann varð ráðherra. Steingrímur J. segist vilja samning við ESB til að geta fellt hann í þjóðaratkvæðagreiðslu! Hann fer til Brussel til að knýja á um framgang og hraða í ESB-aðildarviðræðum án þess að lýsa samningsmarkmiðum af því að hann veit að sé þeim hampað með hagsmuni þjóðarinnar að leiðarljósi verður aldrei um neinn samning að ræða.

Er nokkur furða þótt mörgum renni kalt vatn milli skinns og hörunds þegar þeir sjá Steingrím J. bukka sig fyrir valdamönnum ESB í Brussel?