ESB-aðildarsinnar verða að svara lykilspurningum - rógur um krónuna dugar ekki

Magnús Orri Schram, þingmaður Samfylkingarinnar, ritar grein í Fréttablaðið 23. febrúar þar sem hann fagnar því að miðstýring hefur aukist á evru-svæðinu með bættu eftirliti og auknu alþjóðlegu aðhaldi. „Evran er því sterkari eftir kreppu en fyrir kreppu og verður áfram áhugaverður kostur fyrir Íslendinga. Nánara samstarf um stjórn ríkisfjármála er ákjósanlegt fyrir Íslendinga sem hafa góða reynslu af utanaðkomandi aga á ríkisfjármál,“ segir þingmaðurinn og tekur þar undir með Arnóri Sighvatssyni aðstoðarseðlabankastjóra á nýlegum fundi ASÍ um krónuna.

Þessi boðskapur einkennist af kenningunni um að menn verði að leggja mikið á sig til að komast inn í fyrheitna landi. Í orðunum felst að Grikkir gangi í gegnum hreinsunareld fyrir evru-þjóðirnar í heild og evran styrkist í réttu hlutfalli við það sem lagt sé á Grikki. Þá lýsa ummælin því einnig að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur hefði ekki ráðið við ríkisfjármálavanda þjóðarinnar án handleiðslu Alþjóðagjaldeyrissjóðsins. Fulltrúar hans hafi tekið ráðin af Steingrími J. Sigfússyni við stjórn ríkisfjármála og Má Guðmundssyni við stjórn peningamála. Á þingi hafi stjórnarmeirihlutinn dansað eftir pípu sjóðsins og Magnús Orri vilji greinilega geta gert það áfram.

Charlemagne er heiti á dálki í The Economist þar sem ESB-fréttamenn blaðsins lýsa því sem hæst ber í Brussel og leggja mat á þróun ESB-samstarfsins. Í hefti vikuritsins sem dagsett er 18. febrúar segir Charlemagne meðal annars:

„Evru-kreppan breytir reglum evrópskra stjórnmála. Eiginhagsmunir fullvalda ríkja hopa fyrir baráttunni fyrir að halda lífi. Ríkin á evru-svæðinu hafa áttað sig á því að um beina gagnkvæma efnahagsmuni er að ræða í samskiptum þeirra, þau hafa þess vegna sætt sig við aukið eftirlit frá Brussel og hinum stóru í hópnum. Ríkisstjórnir hafa rétt, jafnvel skyldu, til að hlutast til um innri málefni nágranna síns fari hann illa að ráði sínu við stjórn fjármála. Það vantar aðeins herslumuninn á að þær telji sig einnig hafa rétt til að skipta sér af sjálfum stjórnmálunum. Frú Merkel hefur nú þegar lagt sitt af mörkum þegar forsætisráðherrum Girkklands og Ítalíu var ýtt til hliðar. Kannski var þetta aðeins frumhlaup vegna aðsteðjandi vanda, aðrir telja hins vegar að þarna megi sjá upphaf heildarstjórnmála í Evrópu [les: ESB].“

Sættir Magnús Orri Schram eða aðrir ESB-aðildarsinnar sig við þessa þróun innan ESB? Finnst þeim sjálfsagt að ríkisstjórn Íslands, fulltrúi 310.000 íbúa á 500 milljón manna ESB-svæðinu, lúti vaxandi miðstýringu? Eru þeir sannfærðir að Íslendingum muni vegna betur í slíku samfélagi?

Þessum lykilspurningum verður ekki svarað með því að hallmæla krónunni. Hún er ekki annað en mælieining og henni má kasta án þess að taka upp evru.