Það er hægt að tala og tala en að lokum eru það verkin sem skipta máli

Það er hægt að tala og tala og allt talið veitir stundum stundarfrest frá vandamálunum en að lokum eru það bara verkin sem skipta máli. Frammi fyrir þessum veruleika standa forráðamenn evrusvæðisins nú. Eftir hrun í viðskiptum með spænsk ríkisskuldabréf fyrir og eftir helgi fóru spænskir ráðamenn í ferðalag til Berlínar og Parísar. Þeir töluðu og töluðu og svo byrjaði Mario Draghi að tala, enn einu sinni. Allt þetta tal varð til þess að róa fjármálamarkaði en það mun ekki standa lengi eins og bæði Spánverjar og aðrir eiga eftir að upplifa á næstunni.

En forráðamenn evruríkjanna eru ekki þeir einu, sem standa frammi fyrir þessum vanda. Það gera Bretar líka. Efnahagslægðin í Bretlandi dýpkar hratt. Þeir félagar Cameron og Osborne, sem einn þingmaður Íhaldsflokksins kallar að vísu puntudrengi hafa talað mikið frá því að þeir tóku við völdum og þeir hafa raunar gert meira, þeir hafa látið verkin tala með miklum niðurskurði, sem ekki var vanþörf á því að ríkissjóður Bretlands er ekki betur staddur en ríkissjóður Íslands, en það hefur samt ekki dugað til.

Þeir geta að vísu vísað til þess að evrukreppan hafi sífellt meiri áhrif á brezkt efnahagslíf, sem eðli málsins samkvæmt er mjög háð stöðu efnahagsmála á meginlandi Evrópu. En þær afsakanir duga lítið, þegar kemur að því að útskýra stöðuna fyrir brezkum almenningi.

Bandarískir ráðamenn standa líka frammi fyrir því, að efnahagskerfið vestan hafs virðist ekki ætla að ná sér á strik. Obama hefur valdið vonbrigðum og sennilega byggjast vonir hans um endurkjör á því, að fólki lítist misjafnlega á frambjóðanda repúblikana í forsetakosningunum í nóvember.

Kjarni málsins er auðvitað sá, að ráðamenn vestrænna ríkja standa frammi fyrir efnahagsvanda, sem er ekki auðleystur og verður ekki leystur á skömmum tima. Skuldir þjóða, fyrirtækja og heimila hverfa ekki. Þær eru undirrót þessa vanda.

Þeir sem hafa hvatt til aðildar Íslands að Evrópusambandinu virðast fyrst og fremst vera að leita eftir skjóli frá veðrum og vindum. En nú er komið í ljós að þar er ekkert skjól að fá.

Það mundi skipta miklu máli fyrir íslenzku þjóðina að taka af skarið í þessu máli og segja skýrt og skorinort að við ætlum að finna okkar eigin leið út úr þessum vanda en ekki gera annarra vanda að okkar eigin umfram það, sem óhjákvæmilegt er vegna viðskipta okkar við þessar þjóðir.