Þjóðin vill þáttaskil - beitir forseti sér fyrir þingrofi og kosningum?

Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur hefur haldið þannig á stórmálum að markmiðið er frekar að ögra og skapa úlfúð en að finna farsæla lausn þjóðinni til heilla. Hefðu þessar aðgerðir miðast að því að auka þjóðarauðinn að nýju með opnu hagkerfi og jákvæðri viðleitni inn á við til að ýta undir frekara samstarf út á við hefði mátt fagna þeim. Hið þveröfuga hefur gerst. Stofnað er til átaka innanlands um mörg grundvallarmál og um stefnuna út á við ríkir engin samstaða – ekki einu sinni innan ríkisstjórnarinnar.

Hér skulu nefnd fimm mál sem eru í uppnámi þegar líður að lokum kjörtímabilsins:

• Stjórnarskrármálið. Milljarði króna hið minnsta hefur verið varið til þess og enn er stefnt að 250 milljón króna útgjöldum vegna skoðanakönnunar. Engin sátt næst um málið vegna málsmeðferðar forsætisráðherra.
• ESB-aðildarmálið. Milljörðum er varið til þess að laga stjórnsýslu og löggjöf að kröfum ESB án þess að sjái til lands eða nokkrar líkur séu á því að þjóðin samþykki aðild.
• Stjórn fiskveiða. Aðförin að kvótakerfinu hefur kostað þjóðarbúið milljarði króna og sér ekki fyrir endann á skemmdarstarfinu sem unnið í nafni stjórnarstefnunnar.
• Rammaáætlun. Stjórnarflokkarnir deila um framkvæmdir sem styrkja myndu innviði samfélagsins og auka tækifæri til að fjölga störfum.
• Gjaldeyrishöft. Samkeppnishæfni þjóðarbúsins er eyðilögð með því að halda fast í höft vegna pólitískra hagsmuna stjórnarflokkanna. Annars vegar vill Samfylkingin nota höftin í áróðri fyrir ESB-aðild, hins vegar vill VG halda í höftin til að geta hert tök á pólitískum andstæðingum sínum og ráðskast með fjármuni fólks.

Við þessar aðstæður stendur fjárhagur ríkisins á brauðfótum. Almenningur er beittur blekkingum um eðli hins opinbera fjárhagsvanda. Ríkissjóði er fleytt áfram með dýrum lánum, svo dýrum að annars staðar telja menn lántökukostnað í slíkum hæðum óhjákvæmilega leiða til þjóðargjaldþrots.

Við fimmtu innsetningu sína í forsetaembættið miðvikudaginn 1. ágúst 2012 lýsti Ólafur Ragnar Grímsson yfir því að hann hefði verið endurkjörinn forseti eftir harða kosningabaráttu til að vinna gegn sundrungariðju ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur. Þjóðin krefðist þáttaskila. Alþingi endurheimti ekki virðingu sína nema fallið yrði frá þessari stefnu.

Á sínum tíma vildi Ólafur Ragnar brúa gjá milli þings og þjóðar með því að hafna fjölmiðlalögum í þágu Baugsmanna. Nú segist hann hafa fengið umboð til að sitja áfram sem forseti til að brúa gjá milli þings og þjóðar með því að krefjast stefnubreytingar af Jóhönnu Sigurðardóttur. Hvað segir þetta öðrum þjóðum um stjórnarhætti á Íslandi? Við öllum blasir að þeir eru komnir í slíkt óefni að í stað skoðanakönnunar um óljósar tillögur stjórnlagaráðs ætti að efna til alþingiskosninga strax í haust. Skyldi forseti Íslands beita sér fyrir því? Ekkert er brýnna nú en að skapa lýðræðislegt svigrúm fyrir þjóðina til að taka afstöðu til þeirra sem fara með stjórn hennar á alþingi og í ríkisstjórn.

Vilji Ólafur Ragnar Grímsson verða við kröfu þjóðarinnar um þáttaskil hlýtur hann að beita sér fyrir þingkosningum eins fljótt og verða má.