Ríkis­stjórn í rúst-forsætis­ráðherra talar ekki við annað fólk

Jóhanna Sigurðardóttir

Yfirgnæfandi líkur eru á því, að núverandi ríkisstjórn sitji út kjörtímabilið, þótt hún sé einskis nýt, þegar hér er komið sögu og engin samstaða um eitt eða neitt að einu máli undanskyldu. Eina málið sem samstaða er um innan stjórnarflokkanna og milli stjórnarflokkanna er að sitja út kjörtímabilið.

Ein af ástæðunum fyrir því hversu illa hefur tekizt til í þessu stjórnarsamstarfi er sú, að Jóhanna Sigurðardóttir talar ekki við nokkurn mann. Það er eitt helzta hlutverk forsætisráðherra í hverri ríkisstjórn að halda utan um samstarfið, leysa úr hnökrum, sem upp koma innan flokka og milli flokka. Þetta er gert með þeim einfalda hætti að tala við annað fólk. Það gerir Jóhanna ekki og þar er komin ein helzta ástæðan fyrir því, að stjórnarsamstarfið er komið í öngstræti. Ef ekki væri til staðar sterk samstaða um það eitt að þetta verði fyrsta vinstri stjórnin í sögu Íslands, sem sitji út kjörtímabilið væri þessi ríkisstjórn löngu sprungin.

Hér er ekki aðeins um það að ræða að Jóhanna tali ekki við nokkurn mann (nema Steingrím J.)heldur ögrar hún beinlínis samstarfsflokki sínum og einstaklingum í eigin þingflokki. Lýsing hennar á þingflokki Vinstri grænna um að þar séu kettir á ferð, sem erfitt sé að smala mun lengi lifa. En þar að auki beinir hún spjótum sínum að eigin flokksmönnum, sem virðast ekkert hafa til saka unnið nema kalla yfir sig vanþóknun hennar.

Þetta á við um Árna Pál Árnason. Hvað hafði sá maður gert af sér? Fram til þessa hafa engar skynsamlegar skýringar komið fram á brottrekstri hans úr ríkisstjórn aðrar en þær, að það hafi verið nauðsynlegt að reka hann til að réttlæta brottrekstur Jóns Bjarnasonar.

Þetta á við um Ástu Ragnheiði Jóhannesdóttur, pólitíska samferðakonu Jóhönnu Sigurðardóttur. Hvað hefur hún gert af sér? Ekkert annað en það að líta svo á að forseti Alþingis sé sjálfstæður embættismaður, sem beri ekki að taka við fyrirmælum frá forsætisráðherra!

Hitt er verra, að þrátt fyrir persónulegar væringjar og brennimerkingar virðist ríkisstjórnin bæði hugmyndasnauð og stefnulaus.

Hvað er þessi ríkisstjórn að gera?

Ekki skal gert lítið úr því, að hún hefur unnið að því að ná tökum á ríkisfjármálum, lengst af skv. fyrirmælum Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. En hvað svo?

Á evrusvæðinu er eitt helzta umkvörtunarefnið að ríkisstjórnir hamist við að skera niður en geri ekkert til að örva hagvöxt.

Núverandi ríkisstjórn heldur því fram, að henni hafi tekizt að auka hagvöxt en aðrir hafa fært rök að því að sá „hagvöxtur“ sé á sandi byggður.

Hvar eru störfin, sem áttu að verða til?

Hefur ríkisstjórnin tekið á stærð bankakerfisins?

Eini árangur ríkisstjórnarinnar í kvótamálum er að fresta öllum fjárfestingum í sjávarútvegi, sem máli skipta með óvissu.

Jóhanna Sigurðardóttir fékk einstakt tækifæri snemma árs 2009. Hún hefur klúðrað því.

Ein helzta ástæða þess er sú, að hún talar ekki við annað fólk.

En að vísu skal forsætisráðherra sýnd sú sanngirni að geta þess að fleiri dæmi eru um slíkt í stjórnmálasögu síðustu áratuga!

SG